De nieuwe wet op de ouderenzorg heeft een anti-leeftijdsdiscriminatiebesturingssysteem nodig

De nieuwe Australische wet op de ouderenzorg belooft een toekomst gebaseerd op rechten, veiligheid en waardigheid.

Hoewel het een positieve stap is om af te stappen van transactionele zorgmodellen en over te stappen op een systeem dat oudere Australiërs erkent als burgers met rechten in plaats van passieve ontvangers van diensten, zal waardigheid een aspiratie blijven in plaats van een geleefde realiteit, tenzij we het diepere besturingssysteem aanpakken dat ten grondslag ligt aan hoe we over ouder worden denken.

Dat besturingssysteem is leeftijdsdiscriminatie.

Het komt tot uiting in beleidsformuleringen, zorgtrajecten, triagebeslissingen, aannames over het personeelsbestand, productontwerp en zelfs in het publieke debat.

Het debat over de vraag of veroudering als een 'ziekte' moet worden aangemerkt, toont aan hoe consequent we veroudering als iets negatiefs beschouwen.

Het idee dat veroudering een ziekte zou kunnen zijn, is op zich al veelzeggend. Het suggereert dat we, tenzij we veroudering als een pathologie behandelen, niet weten hoe we er anders over moeten praten.

Philippa Lewis is directeur van het Global Centre for Modern Ageing en ondernemer op het gebied van gezondheidstechnologie.