)
Toen ze 69 jaar oud was, besloot Elif om proactief te plannen voor haar latere leven. Na overleg met haar familie verkocht Elif haar woning voor $640.000 en droeg $500.000 bij aan haar zoon Adem die het geld gebruikte om een huis met vier slaapkamers te bouwen met een zelfstandige woning op de benedenverdieping. Elif was opgewonden om de rest van haar leven door te brengen met het gezin van haar zoon en haar kleinkinderen te zien opgroeien.
Elif haalde de kinderen vier dagen per week van school en kookte elke tweede avond voor het gezin. Ze bracht haar dagen graag door met het bezoeken van vrienden en op de plaatselijke Turkse club.
Toen de kleinkinderen naar de middelbare school gingen, zag Elif ze minder, maar ze was blij dat ze in de buurt was. Toen Adems vrouw Sara een nieuwe baan kreeg, hielp Elif meer met huishoudelijke taken, maar ze merkte al snel dat ze niet aan de verwachtingen van Adem en Sara kon voldoen. Na verloop van tijd weigerde Adem Elif naar haar club te rijden totdat ze de huishoudelijke taken had afgerond en begon hij de deur die haar eenheid met het ouderlijk huis verbond op slot te doen, zodat ze niet naar binnen kon om haar kleinkinderen te zien.
Na tien jaar vertelden Adem en Sara Elif dat ze weg moest omdat ze meer ruimte nodig hadden voor hun opgroeiende jongens en het egoïstisch was van Elif om zoveel ruimte in te nemen. Ze legden haar uit dat de regeling slechts tijdelijk was. Toen Elif met hen in discussie ging, zeiden ze dat ze problemen met haar geheugen moest hebben en dat het geld dat ze in het huis had gestoken een gift was - het betekende niet dat ze voor altijd kon blijven.
Elif besloot met tegenzin om naar een bejaardentehuis te gaan. Maar toen ze navraag deed, ontdekte ze dat ze zich de zorginstelling waar sommige van haar vrienden woonden niet kon veroorloven omdat ze geen vermogen had, en in plaats daarvan moest ze verhuizen naar een instelling verder weg waar alles onbekend was.