:quality(75))
Isla is 76 jaar oud. Ze bezit een huis in Frankston dat ze jaren geleden samen met wijlen haar man Fred heeft gekocht. Isla heeft drie kinderen, die ze allemaal regelmatig ziet. Isla heeft een goede band met de lokale gemeenschap en heeft een paar vrienden in de buurt wonen.
Hoewel Isla van haar huis houdt, vindt ze het te groot om alleen te onderhouden en overweegt ze het in te krimpen. Ze vertelt dit aan haar zoon George als hij op een dag op bezoek komt. Hij stelt voor dat ze de verkoopopbrengst gebruikt voor een uitbreiding van zijn huis en bij hem en zijn gezin intrekt. George staat erop dat dit een goede zet zou zijn voor zijn moeder omdat ze dan tot op hoge leeftijd goed verzorgd zou worden en in een liefdevolle familieomgeving zou zijn.
Isla vindt het een aantrekkelijk vooruitzicht om bij haar zoon en zijn gezin te gaan wonen. Ze houdt veel van hem en kan het goed vinden met zijn vrouw en hun drie kinderen. Zonder het met iemand anders te bespreken gaat ze op zijn aanbod in. Ze vraagt geen juridisch of financieel advies over de voorgestelde regeling, omdat ze haar zoon volledig vertrouwt.
Er gaat wat tijd voorbij voordat Isla's huis wordt verkocht en de uitbreiding van het Craigieburn-terrein is voltooid. Isla trekt in bij George en zijn gezin. Ze heeft haar eigen slaap- en woonruimte, maar deelt de keuken en wasruimte met de rest van de familie.
Alles gaat een tijdje goed totdat er barsten in de regeling komen. George en zijn vrouw Mary maken voortdurend ruzie en Isla wordt vaak gevraagd om voor haar drie kleinkinderen te zorgen. Haar andere twee kinderen ziet ze niet zo vaak omdat ze aan de andere kant van de stad wonen en niet blij waren dat Isla haar geld uitgaf aan het verbeteren van het landgoed van George. Ze is er niet in geslaagd om nieuwe vrienden te maken waar ze nu woont en ze is er niet in geslaagd om goede gemeenschapsbanden te smeden, waaronder het vinden van een dokter zoals ze die in Frankston had. Isla voelt zich erg geïsoleerd in haar nieuwe huis en heeft moeite om de deur uit te gaan.
Isla voelt zich erg geïsoleerd in haar nieuwe huis en heeft moeite om naar buiten te gaan.
Na verloop van tijd worden Isla's gezondheidsbehoeften groter en dit zet haar familierelaties meer onder druk. George's vrouw begint Isla te negeren en George wordt steeds vijandiger tegen haar. Haar kleinkinderen zijn ook erg onbeleefd. Isla eet niet meer met de familie en krijgt vaste tijden voor het gebruik van de keuken en de wasruimte.
Op een dag vertelt George Isla dat ze een ander onderkomen moet zoeken, anders is zijn relatie met zijn vrouw voorbij. Isla is er kapot van. Ze voelt zich niet alleen totaal afgewezen door haar familie, maar ze heeft ook niet genoeg geld om een nieuw huis te kopen. George is niet bereid om Isla iets van het geld te geven dat ze heeft uitgegeven aan de uitbreiding van zijn huis, omdat hij het ziet als een geschenk van moeder aan zoon.
Isla logeert een tijdje bij een vriendin in Frankston, maar moet op zoek naar andere woonruimte. Als gepensioneerde met beperkte financiële middelen kan ze zich geen particuliere huurwoning veroorloven en ze heeft te horen gekregen dat de wachtlijst voor volkshuisvesting 12 jaar is. Isla heeft geen geld voor een obligatie voor ouderenzorg en haar pensioen is niet zeker omdat ze Centrelink niet op de hoogte heeft gesteld van de verkoop van haar huis.
Isla wordt door een vriend doorverwezen naar Seniors Rights Victoria voor hulp.
Actie & resultaat
Seniors Rights Victoria is in staat om Isla in contact te brengen met de juiste huisvestingsdiensten, die na een paar maanden een gemeenschapswoning voor haar vinden in een gebied dat niet te ver weg is van haar oorspronkelijke huis.
Seniors Rights Victoria brengt Isla ook in contact met counseling en andere gemeenschapsdiensten, omdat ze erg overstuur is door alles wat er gebeurd is en de vele veranderingen in haar leven. Zodra Isla is gesetteld in haar nieuwe woning en de emotionele steun heeft gekregen die ze nodig heeft, kan Seniors Rights Victoria haar helpen om een deel van het geld terug te krijgen dat ze in het eigendom van haar zoon heeft geïnvesteerd. Gezien de complexiteit van deze zaken en de kosten en tijd die met een rechtszaak gepaard gaan, besluit Isla de zaak te regelen via bemiddeling als onderdeel van het VCAT-proces.
Als Isla onafhankelijk financieel en juridisch advies had gekregen voordat ze de regeling met haar zoon aanging, zou ze er financieel en emotioneel veel beter voor hebben gestaan.
Ze bouwt langzaam de relatie met haar familie weer op.