Foto van een oudere man die in zijn slaapkamer zit

Kan je voogd voorkomen dat mensen contact met je opnemen?

Als iemand niet meer in staat is om zelf beslissingen te nemen, kan zijn of haar aangewezen voogd dan bepalen wie wel en wie geen contact met hem of haar mag hebben?

Laatst bijgewerkt: 30 oktober 2026

Het antwoord verschilt per regio in Australië.

Elke staat en elk territorium heeft zijn eigen wetgeving waarin de bevoegdheden van een aangestelde voogd zijn vastgelegd, waaronder de bevoegdheden inzake omgang. Of een voogd dus de bevoegdheid heeft om de omgang met de beschermde persoon te beperken, hangt dus af van de woonplaats van de beschermde persoon.

In wezen verlenen de wetten in alle staten en territoria, met uitzondering van New South Wales en het Australian Capital Territory, voogden bevoegdheden die betrekking hebben op het omgaan met de beschermde persoon.

Lees verder voor meer informatie over hoe dit in uw staat of territorium in zijn werk gaat.

Wetgeving van de staten en territoria

Voogdij in Queensland: ja

Artikel 33, lid 1, van de Wet op de voogdij en het beheer van 2000 ( Qld) machtigt de voogd, met inachtneming van de voorwaarden van de benoeming, om alles te doen met betrekking tot een persoonlijke aangelegenheid wat de beschermde persoon zelf had kunnen doen indien hij of zij wilsbekwaam was geweest.

Onder „persoonlijke aangelegenheid“ wordt in de wet verstaan: „wie omgangsbezoeken mag afleggen aan de volwassene of anderszins contact met hem of haar mag hebben“.

Voor een persoon onder voogdij die in Queensland woont, heeft een aangestelde voogd dus wel degelijk de bevoegdheid om contact met hem of haar toe te staan of te beperken.

Voogdij in Victoria: ja

De Wet op voogdij en beheer van 2019 ( Vic) verleent benoemde voogden op grond van artikel 38, lid 1, onder a), de bevoegdheid om beslissingen te nemen over persoonlijke aangelegenheden en bevat voorbeelden van wat onder een „persoonlijke aangelegenheid” wordt verstaan. Een van de genoemde voorbeelden is „andere personen met wie de betrokkene omgaat”.

Daarom heeft een voogd van een beschermde persoon die in Victoria woont wel degelijk de bevoegdheid om contact met deze persoon toe te staan of te beperken.

Voogdij in West-Australië: ja

Op grond van artikel 45, lid 2, van de Wet op de voogdij en het beheer van 1990 ( WA) kan de voogd beslissen „met wie de vertegenwoordigde persoon omgaat“.

Het is duidelijk dat een voogd van een beschermde (of ‘vertegenwoordigde’) persoon die in West-Australië woont, wel degelijk de bevoegdheid heeft om het contact van anderen met deze persoon toe te staan of te beperken.

Voogdij in Zuid-Australië: onzeker

In Zuid-Australië heeft de Advance Care Directive Act 2013 (SA) zowel de „Enduring Power of Guardianship” als de „Medical Power of Attorney” vervangen door één formulier voor een „Advance Care Directive”. (Alle benoemingen in het kader van de „Enduring Power of Guardianship” die vóór de inwerkingtreding van de nieuwe wet zijn gedaan, blijven rechtsgeldig, tenzij de betrokkene sindsdien een nieuwe „Advance Care Directive” heeft opgesteld.)

Met de wilsverklaring kan iemand zijn of haar instructies en wensen met betrekking tot toekomstige gezondheidszorg, woonvorm, huisvesting en persoonlijke aangelegenheden vastleggen.

Het biedt hen ook de mogelijkheid om een of meer plaatsvervangende besluitvormers aan te wijzen die deze beslissingen namens hen nemen, en deze plaatsvervangende besluitvormers zijn krachtens de wet bevoegd om deze beslissingen te nemen, waarbij zij zich laten leiden door de schriftelijke instructies en wensen van de betrokkene.

Hoewel de termen ‘gezondheidszorg’, ‘woonvoorziening’ en ‘huisvesting’ vrij duidelijk zijn, wordt in de wet niet precies gedefinieerd wat onder ‘persoonlijke aangelegenheden’ valt.

De schriftelijke wensen van de betrokkene in de wilsverklaring kunnen aanwijzingen bevatten over personen met wie hij of zij al dan niet contact wil hebben, of de wens vastleggen dat de aangewezen plaatsvervangende beslisser(s) de bevoegdheid hebben om personen toegang te verlenen of te weigeren.

Dit wijst erop dat, als iemand instructies heeft gegeven over wie wel of geen toegang tot hem of haar mag hebben, het nemen van beslissingen over die toegang waarschijnlijk eenvoudig zal zijn.

Maar wat als de betrokkene in zijn of haar wilsverklaring geen specifieke instructies heeft gegeven over de toegang? Hebben de plaatsvervangende besluitvormer(s) dan de bevoegdheid om over toegangskwesties te beslissen?

Dat is onzeker en hangt af van hoe de term ‘persoonlijke aangelegenheden’ wordt gedefinieerd. Tot nu toe heeft nog geen enkele rechtbank of tribunaal in Zuid-Australië een uitspraak gedaan waarin een definitie wordt gegeven. Het is wellicht het beste om bij het opstellen van een wilsverklaring voor medische zorg ervoor te zorgen dat alle voorkeuren en wensen met betrekking tot omgang in de wilsverklaring worden vastgelegd.

Voogdij in het Noordelijk Territorium: soms

In het Northern Territory kan iemand een ‘advance personal plan’ (APP) opstellen, waarin onder andere personen worden aangewezen als zijn of haar ‘beslissingsbevoegde(n)’. Dit komt overeen met een voogd in andere staten en territoria.

Artikel 20 van de Advance Personal Planning Act 2013 (NT) geeft een beslisser die op grond van een APP-volmacht is aangesteld, de bevoegdheid om „alles te doen met betrekking tot de aangelegenheid wat de vertegenwoordigde volwassene rechtmatig zou kunnen doen indien hij of zij handelingsbekwaam was”, met inachtneming van de bevoegdheden die het APP-document hem of haar toekent.

Als iemand in zijn of haar APP niet aangeeft voor welke specifieke zaken een beslissingsbevoegde is aangewezen, ‘wordt de beslissingsbevoegde aangewezen voor alle zaken’. In artikel 16, lid 2, van de Wet op de persoonlijke planning vooraf van 2013 worden voorbeelden genoemd van zaken waarvoor een beslissingsbevoegde kan worden aangewezen, waaronder ‘relaties met andere mensen, met inbegrip van intieme of seksuele relaties’.

De wet bepaalt ook waarmee de beslisser rekening moet houden bij het nemen van beslissingen, waaronder ‘de bescherming van de volwassene tegen schade, verwaarlozing, misbruik en uitbuiting’.

Dit houdt in dat een aangewezen beslisser bevoegd is om beslissingen te nemen met betrekking tot relaties met anderen, waaronder het toestaan of beperken van contact.

Het Civiel- en Bestuursgerecht van het Noordelijk Territorium kan echter ook een voogd aanstellen, en in dat geval zijn de bepalingen van de Wet op de voogdij over volwassenen van 2016 ( NT) van toepassing.

Artikel 21 van die wet verleent een voogd de bevoegdheid om „beslissingen te nemen met betrekking tot persoonlijke en financiële aangelegenheden waarvoor de voogd krachtens het voogdijbesluit bevoegd is, wanneer dergelijke beslissingen nodig zijn”. De wet neemt in de definitie van een „persoonlijke aangelegenheid” onder meer „relaties met andere mensen, met inbegrip van beslissingen over wie de volwassene wel of niet mag bezoeken” op.

Daarom heeft een door het Tribunaal aangestelde voogd ook de bevoegdheid om contact met een beschermde persoon die in het Northern Territory woont toe te staan of te beperken, maar alleen als dit in de voogdijbeschikking is vastgelegd.

Voogdij in Tasmanië: soms

Artikel 25 van de Wet op voogdij en beheer van 1995 ( Tas) verleent deze bevoegdheid, maar geeft meer uitleg over de omstandigheden waarin deze van toepassing is.

De wet bepaalt dat de voogd bevoegd is om ‘bezoeken aan de onder voogdij staande persoon te beperken voor zover dat in diens belang noodzakelijk is, en bezoeken door wie dan ook te verbieden indien de voogd redelijkerwijs van mening is dat deze een nadelig effect op de onder voogdij staande persoon zouden hebben’.

Dit betekent dat de aangestelde voogd van een onder voogdij staande (‘vertegenwoordigde’) persoon die in Tasmanië woont, weliswaar de bevoegdheid heeft om contact met deze persoon toe te staan of te beperken, maar uitsluitend in het belang van deze persoon en rekening houdend met de mogelijke gevolgen van het contact. De wet staat niet toe dat contact om andere redenen wordt beperkt.

Voogdij in het Australisch Hoofdstedelijk Territorium: nee

Voogdij valt onder de Wet op de voogdij en het beheer van vermogen van 1991, en deze wet verleent een voogd niet specifiek de bevoegdheid om te bepalen wie wel en wie geen toegang heeft tot de onder voogdij staande persoon.

Een aangestelde voogd van een beschermde persoon die in het Australian Capital Territory woont, heeft dus niet de bevoegdheid om het contact van anderen met deze persoon toe te staan of te beperken.

Voogdij in New South Wales: casestudie

Ook in de wetgeving van New South Wales wordt geen melding gemaakt van omgangsrechten. Het Hooggerechtshof van New South Wales heeft zich echter onlangs in de zaak EB v GB (No 2) [2022] NSWSC 1011 gebogen over de vraag of een voogd in die staat de bevoegdheid heeft om omgang te weigeren.

Achtergrond van de zaak

Ten tijde van de zaak was de vader 98 jaar oud en leed hij aan de ziekte van Alzheimer. Zijn toestand was zodanig verslechterd dat hij de meeste mensen niet meer herkende en niet meer kon communiceren. Zijn vrouw was aangesteld als zijn voogd en gevolmachtigde.

Het bejaarde echtpaar had drie kinderen. Hoewel ze een goede band hadden met hun twee zonen, hadden ze helaas geen contact meer met hun dochter.

De vervreemding was vier jaar eerder begonnen, in 2018, toen de dochter een rechtszaak aanspande tegen familieleden en de bedrijven die onder controle stonden van de familie. De procedure was complex en omstreden, en de breuk die hierdoor in de relatie tussen de dochter en haar ouders ontstond, is nooit meer hersteld.

Er ontstaat een geschil over een contactpersoon

Begin 2019 trok de vader in een bejaardentehuis, en in mei 2020 vroeg de dochter via haar advocaat of ze hem mocht bezoeken. Aangezien dit tijdens de coronapandemie was, werd er voor augustus 2020 een videoconferentie geregeld, waarbij enkele voorwaarden golden:

Er moest een medewerker van de instelling aanwezig zijn om toe te zien op het welzijn van de vader.
De dochter mocht niets zeggen over de familierechtszaken.
De bijeenkomst zou worden beëindigd als de dochter de rechtszaken ter sprake zou brengen of als de vader van streek zou raken.

Op dat moment had de dochter haar vader al ongeveer drie jaar niet meer gezien en, gezien de vervreemding en zijn cognitieve achteruitgang, dacht de vrouw dat de vader het contact als vervelend zou ervaren of van streek zou raken.

De Chief Operations Officer (COO) van het bejaardentehuis nam deel aan de videoconferentie in augustus en meldde later dat de vader niet reageerde op de pogingen van zijn dochter om een gesprek aan te knopen, haar niet leek te herkennen en soms tijdens de bijeenkomst in slaap viel.

Een tweede videogesprek in december van dat jaar verliep evenmin succesvol, aangezien de vader op dat moment helemaal niet meer kon communiceren en niet meer helemaal bij zijn volle verstand was. De COO meldde dat de vader in december even weinig betrokkenheid toonde als in augustus, dat het leek alsof de dochter zijn toestand ‘noch begreep, noch accepteerde’, en dat zij ‘herhaaldelijk volhardend’ en emotioneel tegen hem sprak.

De dochter en haar vader hadden 18 maanden lang geen contact meer, tot mei 2022, toen de dochter het bejaardentehuis belde om met hem te spreken. Toen ze hem vertelde wie ze was, zei ze, slaakte hij een ‘oorverdovende schreeuw’, en gedurende het hele telefoongesprek kon hij niet reageren wanneer ze tegen hem sprak.

Dat was het laatste contact dat de dochter met haar vader had. Ze probeerde hem na dat telefoontje te bezoeken, maar zijn vrouw, die optrad als voogd van de vader, weigerde haar daarvoor toestemming te geven. De familie maakte zich zorgen over de invloed die het gedrag van de dochter zou kunnen hebben op de vader in de toestand waarin hij zich bevond, aangezien de COO had gezegd dat ‘hij van streek en opgewonden zou kunnen raken’ als ze zich weer op dezelfde manier zou gedragen.

De zaak komt voor de rechter

De advocaat van de dochter en de advocaat van de vrouw voerden een briefwisseling om de kwestie op te lossen. De advocaat van de vrouw stelde dat de vrouw, als voogd van de vader, het recht had om te beslissen of de dochter hem mocht bezoeken, en dat zij op dat moment lichamelijk te ziek was om instructies te geven.

Bij gebrek aan overeenstemming werd de zaak voorgelegd aan het Hooggerechtshof van New South Wales, opdat het zou bepalen of een aangestelde voogd bevoegd was om te beslissen wie wel en wie geen contact mocht hebben met de wilsonbekwame persoon.

In het standaarddocument voor de benoeming van een blijvende voogd dat de vader had gebruikt, stond vermeld dat de benoemde voogd bevoegd was om:

(a) vaststellen waar de vader woonde

(b) vaststellen welke gezondheidszorg hij heeft ontvangen

(d) toestemming voor het uitvoeren van een medische of tandheelkundige behandeling.

Het Hof oordeelde dat omgangs- en contactrecht niet onder die bevoegdheden vielen en dat de wetgeving van New South Wales deze rechten evenmin toekende.

Het besluit en de grondslag daarvoor

De rechtbank oordeelde dan ook dat de echtgenote, in haar hoedanigheid van voogd van de vader, niet bevoegd was om de dochter het contact te weigeren. De rechtbank merkte echter op dat het bejaardentehuis wel enige bevoegdheid had om te bepalen wie toegang krijgt tot de bewoners.

In de overeenkomst inzake de residentiële zorg voor de vader staat vermeld dat de instelling bezoekers de toegang kan weigeren indien zij zich niet houden aan de redelijke aanwijzingen en regels van de instelling. De rechtbank merkte op dat de instelling het recht zou hebben om de mening van de familieleden, waaronder de dochter, te peilen bij het nemen van een besluit over het al dan niet verlenen van toegang aan haar.

· Uit deze zaak blijkt duidelijk dat een voogd in New South Wales niet bevoegd is om te beslissen wie wel en wie geen contact mag hebben met de wilsonbekwame persoon, tenzij deze bevoegdheid uitdrukkelijk is opgenomen in het document waarin de benoeming van de permanente voogd is vastgelegd.

Hoe geschillen en verwarring rond voogdij te voorkomen

Het aanwijzen van een voogd is een belangrijk onderdeel van uw toekomstplanning, zelfs als u niet verwacht dat er geschillen over de omgangsregeling of andere problemen zullen ontstaan.

Het is belangrijk om te beseffen dat de wijze waarop voogdijbenoemingen tot stand komen en worden toegepast, per staat in Australië verschilt. Lees alle informatie die voor u beschikbaar is via de overheid van uw staat of territorium, bronnen zoals Compass of organisaties zoals Legal Aid.

Het is verstandig om juridisch advies in te winnen bij het opstellen van uw voogdijverklaring, omdat dit u kan helpen de beste regelingen te treffen voor uw toekomstige zorg.

Wat kun je doen als je de toegang wordt geweigerd?

Alle beslissingen en handelingen van een voogd die in die hoedanigheid optreedt, moeten in het belang van de beschermde persoon zijn.

Als u van mening bent dat een voogd niet in het belang van de beschermde persoon handelt door u de toegang tot deze persoon te ontzeggen, kunt u bij het bevoegde administratieve tribunaal van de betreffende staat of het betreffende territorium een verzoek indienen om de benoeming van de voogd te herzien.